Zijn wangen verschieten van bleek naar vurig als ik zijn slaapkamer binnen kom lopen. Ik glimlach bemoedigend en hoop dat ik rust en vertrouwen uitstraal. Waarschijnlijk ziet hij alleen een jong ding in een verpleegstersuniform. Twintig ben ik als ik in een revalidatiecentrum ga werken. En ook al heb ik dan al een jaar of wat werkervaring, tot dat moment zorgde ik vooral voor ouderen.
Hij vraagt of ik hem kom wassen, als ik bevestigend knik zie ik onzekerheid in zijn ogen. Zorg moeten ontvangen is verre van eenvoudig en van mensen in je eigen leeftijdscategorie is extra ingewikkeld. Al voortkletsend over niks vul ik mijn waskommen, pak handdoeken en washandjes en vraag naar zijn thuis. Zijn hobby's en zijn leven. Zijn ik.
Ontvang gratis onze zorgberichten in je mailbox.
Je kunt je op elk moment afmelden via de link onderaan de e-mails die je ontvangt.
Wil je graag weten hoe onze nieuwsbrief eruit ziet? Bekijk hier het archief.
Hij oogt als een leuke vent, met zijn frisse blik en vriendelijk voorkomen.
Het gesprek verloopt stroef, hij wenst vooral dat we snel klaar zijn.
Zonder zijn emotie te ontkennen vraag ik of het goed is als ik alvast zijn gipskorset losrits. Na een ernstig ongeluk kwam hij hier vanuit het ziekenhuis en hij maakt grote stappen voorwaarts in zijn herstel. Ik reik hem een uitgeknepen washand aan, was de gedeeltes waar hij ongemerkt langsdanst en controleer ik op stiekem ontstane smetplekjes, wondjes of andere afwijkingen.
Ik geef hem zijn deodorant en trek de dekens nog eens recht zodat ze zijn heupen zorgvuldig blijven bedekken. Waar ik hem anders hoogstwaarschijnlijk in de kroeg tegen zou komen, ligt hij nu hier. Overgeleverd aan mijn handen die zijn lijf wassen. Hem afdrogen en helpen met aankleden.
In de periode dat ik op deze plek werk leer ik ongelofelijk veel. Over menselijke emoties, wat het met je doet als onbekenden je aanraken en over hormonen die blijven voortrazen. Over automatische fysieke reactie’s, ook als je lijf een beetje stuk is.
Als ik hem help om naar zijn buik te draaien ben ik een kort moment nog dichterbij en ik lees verwarring in zijn ogen.
Ik kwebbel luchtig verder, alsof ik niet zag hoe moeilijk dit voor hem was. Terwijl ik zijn korset nogmaals losrits, hem verzorg en zijn harnas weer vastmaak, klets ik over koetjes en kalfjes.
Als hij volledig in de kleren is vraag ik hem hoelang hij dat korset nog aan moet. Hoeveel verschillende gezichten hij al aan zijn bed gehad heeft. En hoeveel handen aan zijn lijf.
'Iedereen is geweldig voor me, maar ik tel de dagen. Ik kan niet wachten tot ik jullie niet meer nodig heb'.
Dat zorgen voor een ander kan ontzettend ingewikkeld zijn, dat vond ik toen ik jong en onervaren was absoluut, maar het blijft vele malen moeilijker om die zorg te moeten ontvangen.
Geschreven door Cynthia Poen
Cynthia is verpleegkundige en werkt sinds een paar jaar als zorgbemiddelaar bij de organisatie waar ze ooit als 15-jarig meisje haar eerste stage liep. Tijdens haar loopbaan werkte ze bij revalidatiecentra, in diverse ziekenhuizen, verpleeghuizen en verleende palliatieve zorg aan huis.
Over die ervaringen schreef ze o.a Zorgliefde, een bundel vol ervaringsverhalen.
Op haar website cynthiapoen.nl schrijft ze columns over alles wat haar dagelijks bezighoud.
