Soms loopt ze elke vijf minuten naar de keuken voor dezelfde taak. Ze wil steeds opnieuw de piepers alvast jassen. Ze vergeet haar medicatie in te nemen, of ze al gegeten heeft en hoe dat ook alweer werkt met dat broodje smeren.
Ze weet niet meer hoe ze haar eigen lijf moet wassen en kamt haar lange haar met de achterkant van de borstel.
Ontvang gratis onze zorgberichten in je mailbox.
Je kunt je op elk moment afmelden via de link onderaan de e-mails die je ontvangt.
Wil je graag weten hoe onze nieuwsbrief eruit ziet? Bekijk hier het archief.
Hij doet zijn best om haar te helpen bij alles wat ze niet meer weet en werkt keihard om dat liefhebbende vast te houden.
Maar steeds vaker is ze midden in de nacht op zoek, en er zijn nachten bij dat hij haar niet meer terug naar bed krijgt.
Als lijf en hoofd gebreken vertonen, en de gezondheid kraakt en piept, is thuis blijven wonen zomaar ineens een opgave. En samenzijn wordt loodzwaar.
Die balans verschuift en groeit scheef.
Het is een hele doodgewone vrijdag als ik gebeld word door het ziekenhuis, ze zijn op zoek naar een palliatieve plek voor een meneer. Zijn naam klinkt me bekend in de oren en ergens in mijn hoofd gaat er spontaan een bel rinkelen. Als ik op zijn naam zoek kom ik mijn eigen rapportage tegen over zijn echtgenote, ik sprak hun dochter vorige week nog over haar mam die alleen thuis was omdat haar vader onverwacht was opgenomen.
We spraken toen uitgebreid, over al haar zorgen en dat ze niet wist hoe het verder moest.
'Mama wil alleen maar naar mijn vader, ze begrijpt niet dat hij ernstig ziek is en is opgenomen in het ziekenhuis. Ze zijn tijdens hun hele leven zelden een dag zonder elkaar geweest’.
Ik begrijp haar verdriet, mijn ouders zijn ook op leeftijd en enorm aan elkaar gehecht.
Na dat telefoontje van de transferverpleegkundige ga ik meteen aan de slag want ik wil dit echtpaar weer dicht bij elkaar krijgen tijdens dat laatste stukje leven dat hij nog over heeft. Haar nabijheid is het allerbelangrijkste voor hem. Ze moet hem ten alle tijde op kunnen zoeken, zijn hand vast kunnen houden en hem een welterusten-kus kunnen geven.
Samenzijn zonder dat alle zorgen voor haar op zijn schouders rusten.
Ik goochel wat met de beschikbaarheid die er al was en die er aan zat te komen. Bel een rondje en bespreek met alle betrokken partijen wat ik in gedachten heb. Binnen een paar uur staan alle seinen op groen.
Vervolgens bel ik hun dochter om te vertellen dat ik voor allebei haar ouders een fijn appartement heb gevonden.
Op dezelfde locatie en op dezelfde verdieping.
Voor allebei een eigen plek, waar ze allebei de zorg krijgen die ze behoeven, maar waar ze wel fijn heel dicht bij elkaar kunnen zijn
Haar tranen van dankbaarheid vloeiden na dat bericht rijkelijk door de telefoon. Mijn zorghart gloeit ervan, want daarom doe ik wat ik doe: omdat het ertoe doet.
Geschreven door Cynthia Poen
Cynthia is verpleegkundige en werkt sinds een paar jaar als zorgbemiddelaar bij de organisatie waar ze ooit als 15-jarig meisje haar eerste stage liep. Tijdens haar loopbaan werkte ze bij revalidatiecentra, in diverse ziekenhuizen, verpleeghuizen en verleende palliatieve zorg aan huis.
Over die ervaringen schreef ze o.a Zorgliefde, een bundel vol ervaringsverhalen.
Op haar website cynthiapoen.nl schrijft ze columns over alles wat haar dagelijks bezighoud.
