Er ligt een advies aan een nieuw kabinet om de lonen van politici in een paar jaar flink te verhogen, tot ongeveer 18 procent. De reden die erbij wordt gegeven is helder. Het werk is zwaarder geworden, de druk is hoger, de verantwoordelijkheid is groter, en intimidatie en bedreigingen nemen toe.
Tot zover logisch. Als je meer vraagt, moet je ook beter belonen. Alleen wringt het als je dit naast de zorg legt, waar precies dezelfde argumenten spelen, maar waar het antwoord vaak is. Het hoort erbij.
De redenering; meer druk, meer risico, dus meer salaris
De boodschap richting Den Haag is simpel. Politiek is complexer geworden. De lat ligt hoger. De zichtbaarheid is groter. De drempel voor agressie is lager. Dan moet je zorgen dat functies aantrekkelijk blijven en dat mensen niet afhaken. Dus. Een forse loonstijging.
Als dit de meetlat is, dan scoort de zorg ook hoog. Alleen krijgen zorgprofessionals die meetlat opvallend vaak niet eens te zien.
Vergelijking met de zorg; dezelfde problemen, andere reactie
- Intimidatie en agressie; in de zorg komt het vaker voor en het gaat verder dan “een boze klant”. Het raakt je veiligheid op de werkvloer.
- Werkdruk; volle roosters, gaten in teams, extra diensten, weinig herstel, en ondertussen alles netjes registreren.
- Verantwoordelijkheid; beslissingen met directe impact op gezondheid en leven, plus steeds meer afstemming en regie over het hele zorgpad.
- Emotionele belasting; je vangt ellende op, je blijft professioneel, je slikt frustratie in en je gaat door naar de volgende kamer.
En dan komt het bekende zinnetje. “Je kiest er toch voor.” Alsof dat een vrijbrief is om grenzen te verleggen zonder de randvoorwaarden mee te laten groeien.
Het “hoort erbij” argument; waarom het zo irritant is
“Hoort erbij” is een handige zin, omdat je er alles mee kunt wegmasseren.
- Een scheldpartij; hoort erbij.
- Nog een extra patiënt erbij; hoort erbij.
- Weer een late dienst omdat er niemand is; hoort erbij.
- Meer administratie omdat “kwaliteit”; hoort erbij.
Alleen hoort erbij in de zorg vaak. Meer doen met minder, langer volhouden, en daarna vooral niet zeuren. In de politiek hoor je dezelfde problemen en de conclusie is. We moeten het beter regelen. In de zorg is de conclusie te vaak. Zet nog even je schouders eronder.
Een beetje lollig; meetlatten voor iedereen
Misschien moeten we het simpel maken. Als “meer intimidatie, meer werkdruk en meer verantwoordelijkheid” een valide route is naar salaris erbij, dan mag de zorg ook mee in dat schema.
Maak er een checklist van.
- Word je uitgescholden tijdens je werk; plus procent.
- Loop je structureel onderbezet; plus procent.
- Draag je eindverantwoordelijkheid over kwetsbare mensen; plus procent.
- Moet je na je dienst nog rapporteren omdat het anders niet af is; plus procent.
Grappig genoeg kom je dan ook snel in de buurt van die 18 procent. Alleen heet het in de zorg geen advies. Het heet dinsdag.
Wat je nu kunt doen; klein, direct, effect
- Stop met “hoort erbij” normaliseren. Zeg het niet, lach er niet om, laat het niet passeren.
- Meld agressie altijd. Niet omdat het leuk is, maar omdat het anders onzichtbaar blijft en dus “geen probleem” lijkt.
- Maak werkdruk concreet. Niet “druk”, maar aantallen, uitgestelde zorg, extra diensten, gemiste pauzes.
- Breng het in je team. Spreek af wat jullie wel en niet meer opvangen zonder maatregelen.
kies een plek waar je wél serieus genomen wordt
Wil je in de zorg werken zonder dat alles altijd maar “erbij hoort”. Of wil je gewoon een volgende stap met betere uren, een beter team of een andere setting. Schrijf je in op zorgjob.nl en vind een vacature die bij je past. Even profiel aanmaken, voorkeuren invullen, en je ziet snel wat er voor je beschikbaar is.

