Haarelastieken en een verlopen paspoort liggen gebroederlijk tussen de soeplepel, een emaille steelpan en het vergiet in haar keukenla.
De logica in dit huishouden ontbreekt. Dat is wat dementie doet, met grote wissers worden logische handelingen gewist en in atypische volgordes teruggeplaatst. Of helemaal niet meer.
Ontvang gratis onze zorgberichten in je mailbox.
Je kunt je op elk moment afmelden via de link onderaan de e-mails die je ontvangt.
Wil je graag weten hoe onze nieuwsbrief eruit ziet? Bekijk hier het archief.
Zestig jaar is ze pas. De blik in haar ogen is die van een verdwaald kind en mijn hart verkrampt als ze naar me kijkt. Op mijn glimlach reageert ze als vanzelf en er verschijnen lichtjes in haar ogen. Warmte en aandacht zijn een mooi recept tegen verdriet en narigheid, al is het maar voor even.
Voorheen ging ik prat op mijn eigen zorgzaamheid. Het getuigt van een bepaalde naïviteit, want ik kon me er ook keihard achter verschuilen. Er was altijd wel iemand die me harder nodig had, dus zo kon ik mijn eigen pijn en worstelingen mooi negeren.
Huppetee, onder die mat en ontkennen maar.
Elke dag wens ik dat ik wat zakelijker kan zijn. Kouder en afstandelijker. Dat alles wat ik in mijn werk meemaak me onverschilliger laat.
Maar ik ben vaak niet stoer genoeg om nee te zeggen. Voor mezelf kiezen vind ik moeilijk. Vaak voel ik achteraf pas dat ik over mijn eigen grenzen ben gegaan. Opgeven als iets schuurt van binnen vind ik vaak een zwaktebod. Dat van die ezel en die steen gaat voor mij niet op. Maar durven terugschakelen, niet één maar meerdere versnellingen, is iets dat niet vanzelfsprekend is in mijn hoofd. Nog een stap harder lukt vaak wel.
Ik help haar onder de douche en breng wat logica aan in laatjes en kasten. Vis wat ongeregeld uit de koelkast. Stuur haar vriendelijk richting droog en aangekleed. Samen staan we bij het aanrecht om ontbijt te maken. In de voorraadkast heb ik beschuiten naast boter en hagelslag gezet, zo voor het pakken. Ik vlecht haar lange haar in omdat ze dat zo mooi vindt. Stralend staat ze even later voor de spiegel, klaar om opgehaald te worden voor de dagbesteding.
Ik heb haar tas gevuld met bollen wol die op mijn zolder niets lagen te doen, zij gaat er een sprei van haken, zegt ze vol enthousiasme.
Haar blijdschap bij het zien van die tas vol bollen wol in allerlei kleurtjes verwarmt mijn hart.
Na een laatste rondje ‘alles op zijn plek’ zwaai ik haar uit en stap op de fiets om mijn route te vervolgen.
Tijdens dat stukje fietsen neem ik me voor om vaker te laten zien dat ik minder sterk ben dan ik oog. Dat ik kleinere stappen ga zetten, of even geen stappen, en dat niet alles snel hoeft. Dat nee zeggen ook oké is. De zon kriebelt op mijn wangen en nestelt zich in mijn binnenste, als een voorraadje zonnestralen als ik het nodig heb.
Met hervonden moed vervolg ik mijn route.
Geschreven door Cynthia Poen
Cynthia is verpleegkundige en werkt sinds een paar jaar als zorgbemiddelaar bij de organisatie waar ze ooit als 15-jarig meisje haar eerste stage liep. Tijdens haar loopbaan werkte ze bij revalidatiecentra, in diverse ziekenhuizen, verpleeghuizen en verleende palliatieve zorg aan huis.
Over die ervaringen schreef ze o.a Zorgliefde, een bundel vol ervaringsverhalen.
Op haar website cynthiapoen.nl schrijft ze columns over alles wat haar dagelijks bezighoud.
