Vrouwen vallen duidelijk vaker uit door stress dan mannen. Ook duurt hun verzuim gemiddeld langer. Nieuwe verzuimcijfers laten zien dat het verschil groot is, vooral onder vrouwen vanaf 25 jaar. Daarmee groeit de druk op organisaties verder, zeker in sectoren waar de werkdruk al hoog is, zoals de zorg. Nieuwe cijfers van ArboNed en HumanCapitalCare laten zien dat het stressgerelateerde verzuim bij vrouwen in 2025 twee keer zo hoog lag als bij mannen.
De cijfers passen in een bredere ontwikkeling. Stressgerelateerd verzuim neemt al jaren toe en weegt steeds zwaarder op teams en roosters. Voor werkgevers betekent dat oplopende vervangingsproblemen en hogere kosten. Voor collega’s op de werkvloer betekent het vaker extra diensten, minder herstel en meer druk in het dagelijks werk.
Ontvang gratis onze zorgberichten in je mailbox.
Je kunt je op elk moment afmelden via de link onderaan de e-mails die je ontvangt.
Wil je graag weten hoe onze nieuwsbrief eruit ziet? Bekijk hier het archief.
Het totale ziekteverzuim liep in 2025 licht op, maar achter die beperkte stijging zit een steviger trend. Het aantal werknemers dat uitvalt door stressklachten is opnieuw toegenomen. Over een periode van vijf jaar is die stijging fors. Bovendien duurt het herstel vaak lang, waardoor de impact van deze vorm van verzuim groter is dan bij veel andere klachten.
Juist dat langdurige karakter maakt stressverzuim lastig voor organisaties. Werknemers zijn vaak maanden uit de running. In teams die al krap bezet zijn, leidt dat snel tot een kettingreactie. Openstaande diensten moeten worden opgevangen, de werkdruk verschuift naar collega’s en daarmee neemt ook het risico op nieuwe uitval toe.
Dat vrouwen vaker uitvallen door stress is niet nieuw, maar de afstand tot mannen blijft opvallend groot. Daarbij speelt niet één oorzaak, maar een stapeling van factoren. Werkdruk is daar een onderdeel van, net als zorgtaken thuis, mentale belasting en de levensfase waarin veel verantwoordelijkheden samenkomen.
Vooral in de jaren waarin werk, gezin en andere zorgtaken naast elkaar lopen, neemt de druk toe. Dat maakt de kans op overbelasting groter. Tegelijk worden signalen vaak laat herkend. Veel werknemers blijven te lang doorgaan, ook als de rek er al uit is. Tegen de tijd dat iemand zich ziek meldt, zijn de klachten vaak al ernstig genoeg om langdurig uitval te veroorzaken.
Voor de zorgsector zijn deze cijfers extra relevant. De sector kampt al langer met hoog verzuim, personeelstekorten en een zware werkbelasting. Als stressgerelateerde uitval daar verder oploopt, raakt dat niet alleen medewerkers, maar ook de continuïteit van zorg. Minder bezetting betekent in de praktijk vaak meer druk op de mensen die wel aan het werk zijn.
Dat effect is op de werkvloer snel zichtbaar. Teams moeten improviseren, roosters worden kwetsbaarder en de ruimte om op adem te komen wordt kleiner. Zeker in beroepen waar emotionele belasting, onregelmatige diensten en verantwoordelijkheidsgevoel een grote rol spelen, kan dat snel doorslaan naar structurele overbelasting.
Een extra factor is dat vrouwengezondheid op de werkvloer nog te vaak onderbelicht blijft. Belastbaarheid is niet voor iedereen hetzelfde, maar in de praktijk wordt daar in beleid en begeleiding nog niet altijd voldoende rekening mee gehouden. Daardoor blijven signalen soms te lang buiten beeld.
Dat speelt ook bij klachten die minder snel besproken worden, zoals hormonale schommelingen, vermoeidheid of mentale overbelasting die zich geleidelijk opbouwt. Als die signalen laat worden herkend, schuift ondersteuning ook op. Dan is preventie vaak niet meer genoeg en komt de focus pas te liggen op herstel.
De oplopende cijfers zetten organisaties onder druk om eerder in te grijpen. Niet pas als iemand uitvalt, maar in de fase daarvoor. Slecht slapen, sneller geïrriteerd zijn, concentratieverlies, aanhoudende vermoeidheid en minder herstel na een werkdag zijn signalen die serieus genomen moeten worden.
Dat vraagt om leidinggevenden die het gesprek op tijd voeren en ruimte maken voor maatwerk. Niet iedere medewerker heeft dezelfde thuissituatie, dezelfde belastbaarheid of dezelfde manier van herstellen. Wie stressverzuim wil terugdringen, moet dus breder kijken dan alleen de taken op papier of de bezetting in het rooster.
De kern van de boodschap is helder. Stressverzuim is geen tijdelijk probleem, maar een structureel arbeidsvraagstuk. Het raakt vrouwen bovengemiddeld hard en legt extra druk op sectoren waar de marges al klein zijn. Voor de zorg is dat een waarschuwing die moeilijk te negeren is.
De grootste winst ligt daarom aan de voorkant. Eerder signaleren, klachten sneller bespreekbaar maken en beter rekening houden met verschillen in levensfase en belastbaarheid. Juist daar kunnen organisaties het verschil maken, voordat stress uitmondt in langdurige uitval.
