Toen ik als jong meisje in de zorg ging werken had ik nog nooit iemand aangeraakt die niet heel dichtbij me stond. En als ik eerlijk ben vond ik het in het begin best pittig om zo dichtbij sommige mensen te zijn. Om ze aan te raken en voor ze te zorgen. Omdat ze een vorm van weerstand bij me opriepen. De geuren, de wonden, de kwetsbaarheid. Hun ogenschijnlijke verval. Of door de agressie, de manier waarop ze tegen me praatte. Om dan dicht bij iemand te komen voelt tegenstrijdig, en het negeren van mijn eigen emotie was op die momenten lastig.
'Zorgen voor een ander mens' is nooit routine.
Ontvang gratis onze zorgberichten in je mailbox.
Je kunt je op elk moment afmelden via de link onderaan de e-mails die je ontvangt.
Wil je graag weten hoe onze nieuwsbrief eruit ziet? Bekijk hier het archief.
Mijn werkleven zit bomvol prachtige momenten. Want mogen zorgen voor een ander, op dat kwetsbare moment in zijn of haar leven, is waardevol. Het heeft mij persoonlijk rijker gemaakt. Ook op die hele moeilijke momenten en zelfs door de dingen die ik het liefst vergeet. Misschien juist ook wel dankzij die momenten.
Ik zag al heel vaak iemand sterven en dat is nooit simpel. Dat kleeft een poosje aan je, aan mij wel tenminste. Dat stervensproces is intiem en went echt nooit. Aanwezig zijn tijdens dat laatste stukje van iemands leven is mooi en lelijk tegelijk. Je moet jezelf ervoor af kunnen sluiten. Ik hou van mensen en snap het verdriet dat vaak bijna tastbaar in de ruimte hangt.
Van buiten de zorgprofessional maar inwendig voelde ik me verkrampt van de emotie die ik binnenhield. Ik kan huilen om andermans verlies en pijn.
Al dat zorgen voor een ander wordt toenemend lastig, en dat geld zeker voor de thuiszorg want dan ben je alleen. Ik heb groot respect voor iedereen die dagelijks bij al die mensen over de drempel stappen om hun werk te doen. En hoe complex dat is qua emotie, zouden ook meer mensen zich moeten realiseren. Voor alle mensen die vinden dat 'zorgen voor' niks voorstelt of makkelijk is.
Zeker in de huidige tijd is het extra pittig.
We zouden al die critici eens een VR-bril op hun neus moeten zetten, gewoon voor de gein. Zodat ze kunnen ervaren hoe ingewikkeld het is. Inclusief alle bijkomende sensaties natuurlijk. Zoals de nauwe warme ruimtes en de soms overweldigende geuren. De stress, de toenemende agressie en ander ongemak. Het zou op zijn minst een groter respect voor al die zorgmedewerkers op moeten leveren. Want dat verdienen ze.
Geschreven door Cynthia Poen
Cynthia is verpleegkundige en werkt sinds een paar jaar als zorgbemiddelaar bij de organisatie waar ze ooit als 15-jarig meisje haar eerste stage liep. Tijdens haar loopbaan werkte ze bij revalidatiecentra, in diverse ziekenhuizen, verpleeghuizen en verleende palliatieve zorg aan huis.
Over die ervaringen schreef ze o.a Zorgliefde, een bundel vol ervaringsverhalen.
Op haar website cynthiapoen.nl schrijft ze columns over alles wat haar dagelijks bezighoud.
